Contents

سمفونی شماره 5 بتهون

 

Symphony No. 5 in C Minor, Op. 67

 

سمفونی شماره 5 در C Minor ، Op. 67 ، اثر ارکستری آهنگساز آلمانی لودویگ ون بتهوون ، که به طور گسترده توسط نقوش شگفت انگیز چهار نت شروع می شود-که اغلب به عنوان مظهر موسیقی “سرنوشت در می زند” تفسیر می شود-که در ظاهر مختلف در سراسر ترکیب تکرار می شود. این سمفونی در 22 دسامبر 1808 در وین به نمایش درآمد و به زودی به استانداردی تبدیل شد که بسیاری از سمفونی های دیگر بر اساس آن اندازه گیری شدند.

بتهوون به طور معمول همزمان روی چندین آهنگ کار می کرد. مدت کوتاهی پس از اتمام سمفونی شماره 3 در E-flat Major (Eroica) در سال 1803 ، او شروع به نوشتن قطعه ای کرد که امروزه به عنوان سمفونی شماره 5 بتهون در C Minor شناخته می شود ، اما پیشرفت اولیه کند بود ، و تا سال 1807-1888 این کار انجام نشد. او روی قطعه با شدت کار کرد. در همین حال ، او شروع به نوشتن یک سمفونی دیگر کرد که اکنون به نام سمفونی شماره 6 در F Major (Pastorale) شناخته می شود. بتهوون تقریباً همزمان هر دو سمفونی را در سال 1808 به پایان رساند و در یک برنامه مشترک بتهوون با هم به نمایش درآمدند. در اولین اجرا ، اما Pastorale عدد پنج را داشت. در فاصله بین اولین نمایش و انتشار ، بتهوون دو آهنگ را دوباره شماره گذاری کرد: مینور سی سمفونی پنجم و سگ ماژور سمفونی ششم شد.
منتقدان موسیقی در سمفونی C مینور در اولین نمایش خود چیزی برای گفتن نداشتند ، اما یک سال و نیم بعد اجرای دیگری از این اثر در Allgemeine musikalische Zeitung (“مجله موسیقی عمومی”) نقد بسیار مطلوبی دریافت کرد:
سمفونی شماره 5  بتهون پس از ارزیابی رنگارنگ هافمن مورد تجزیه و تحلیل زیادی قرار گرفته است و چهار نت اول آن توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. تنظیمات و ریتم آن نت ها-سه G با مدت زمان مساوی و سپس یک E-flat (زیر G)-تا حدی یک آکورد C مینور را ترسیم می کند و در نهایت کلید اصلی سمفونی را اعلام می کند. شاید مهمتر ، آنها لنگر موزون و آهنگین کل ترکیب را تشکیل می دهند. گفته می شود که خود بتهوون این چهره را “سرنوشتی که در را می کوبد” توصیف کرده است. این یک تصویر برانگیز است ، اما منبع انتساب ، دوست قدیمی بتهوون ، آنتون شیندلر ، به دلیل عدم اجازه دادن به حقایق در یک داستان خوب مشهور بود. در هر صورت ، مفهوم موضوع “سرنوشت” یا “سرنوشت” همچنان یک مفهوم رایج است.

در طول اولین حرکت سوناتایی سمفونی شماره 5 بتهون، “Allegro con brio” ، نقش اصلی شخصیتهای مختلفی به خود می گیرد-گاهی پیشگویی کننده ، گاه پیروزمندانه-از قسمتی از ارکستر به قسمت دیگر مهاجرت می کند ، به مراکز مختلف زمین می رسد و سطوح مختلف پویا در اواخر آن حرکت ، یک تکنوازی مختصر ابوئه تضادی شدید با طوفان موسیقی که آن را احاطه کرده است ارائه می دهد. جنبش دوم غنایی تر ، “Andante con moto” ، شامل دو موضوع متناوب به شکل تنوع است. ریتم کلی موتیف “سرنوشت” در موضوع دوم جنبش برجسته است. جنبش سوم ، “آلگرو” ، به عنوان یک اسکرزو و سه نفره بازی می شود. به آرامی ، با موضوعی که از ریتم “سرنوشت” استفاده می کند ، آغاز می شود. این ریتم به زودی برجسته می شود و قبل از آن به یک نقطه اوج شجاعانه و شلوغ در بخش سه نفره تبدیل می شود. سپس حالت های اولیه scherzo بسیار آرام باز می گردند قبل از اینکه سمفونی بدون وقفه در حرکت چهارم و پایانی فروزان فرو رود. مانند حرکت سوم ، فینال “Allegro” نامیده می شود و مانند حرکت دوم ، ریتم “سرنوشت” را در موضوع دوم خود نشان می دهد. فینال به شکل سوناتای حرکت اول باز می گردد اما با یک کادای پرانرژی که با سرعت و حجم افزایش می یابد و با سرعت پایانی سمفونی حرکت می کند به پایان می رسد.

نقوش برجستهسمفونی شماره 5 بتهونن بسیار فراتر از حوزه موسیقی کلاسیک بوده است. به عنوان مثال ، در طول جنگ جهانی دوم ، نیروهای متفقین از آن برای نشان دادن یک لحظه پیروزی استفاده کردند ، زیرا ریتم آن – کوتاه ، کوتاه ، کوتاه ، طولانی – با حرف V در کد مورس مطابقت داشت. در اواسط دهه 1970 ، والتر مورفی ، موسیقیدان آمریکایی ، “یک پنجم بتهوون” را منتشر کرد ، یک ضبط دیسکو محبوب بر اساس موتیف امضا و دیگر عناصر اولین حرکت سمفونی. چهره “سرنوشت” همچنین در بسیاری از فیلم ها به نمایش درآمده است و در تبلیغات تلویزیونی برای تبلیغ طیف وسیعی از محصولات و خدمات از مشروبات الکلی تا فروشگاه های راحت تا مرورگر اینترنت استفاده شده است. بیش از دو قرن پس از اولین نمایش ، سمفونی شماره 5 بتهون-به ویژه موضوع اصلی چهار نت آن-ماندگار ماندگار است.

 

     Symphony No. 5 in C minor, Op. 67 – 1. Allegro Con Brio

Symphony No. 5 in C minor, Op. 67 – 2. Andante Con Moto

 Symphony No. 5 in C minor, Op. 67 – 3. Allegro

03-04 Symphony No. 5 in C minor, Op. 67 – 4. Allegro